New York Times (NYT), İran'da üst düzey kaynaklara dayandırdığı bir haberle dikkat çekici bir iddiayı gündeme getirdi. İddiaya göre, ABD-İsrail saldırısında babası Ali Hamaney ile birlikte vurulan Mücteba Hamaney ağır yaralandı ve saklanıyor.
Bu durumun, liderlikteki fiziksel ve otorite boşluğunu artırdığı ve ülkenin yönetimini tamamen Devrim Muhafızları generallerinden oluşan bir “yönetim kuruluna” bıraktığı belirtiliyor. NYT'nin 23 farklı kaynakla yaptığı görüşmelere dayanan analizi, İran'ın artık ruhban sınıfı tarafından değil, doğrudan askerler tarafından yönetildiğini ortaya koyuyor.
Analizde öne çıkan detaylardan biri, Mücteba Hamaney'in sağlık durumu ve korunması oldu. 28 Şubat'ta ailesiyle birlikte yaşadığı yerleşkenin bombalanması sonucu babasını, eşini ve oğlunu kaybeden Mücteba Hamaney'in saldırıdan ağır yaralı kurtulduğu bildirildi. Yetkililer, Hamaney'in bir bacağının üç kez ameliyat edildiğini, bir elinin fonksiyonlarını yavaş yavaş geri kazandığını ve yüzündeki yanıkların konuşmasını zorlaştırdığını belirtti. Bu nedenle Hamaney'in kamuoyuna zayıf görünmek istemediği ve bu yüzden sesli veya görüntülü mesaj yayınlamadığı ifade ediliyor. Tedavisiyle Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan'ın da yakından ilgilendiği kaydedildi.
Mücteba Hamaney'in babası gibi mutlak otoriteye sahip olmaması, ağır yaralı hali ve izolasyonu, devletin yönetimini Devrim Muhafızları Ordusu'na (IRGC) devretmiş durumda. Eski Cumhurbaşkanı Ahmedinejad'ın başdanışmanlığını yapan Abdolreza Davari, Mücteba'nın ülkeyi bir yönetim kurulu başkanı gibi yönettiğini ve generallerin tavsiye ve yönlendirmelerine büyük ölçüde güvendiğini belirtti. İran-Irak savaşında birlikte savaşan Devrim Muhafızları komutanlarının, bugün İran'ın fiili karar alıcıları konumunda olduğu ifade ediliyor. Parlamento Başkanı Muhammed Bakır Kalibaf, Başkomutan Tuğgeneral Ahmed Vahidi, Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Başkanı Gen. Muhammed Bakır Zolgadr ve eski istihbarat şefi Hüseyin Taeb'in bu “askeri cuntanın” kilit üyeleri olduğu belirtiliyor.
NYT analizine göre savaş stratejisi, Hürmüz Boğazı'nın kapatılması ve dış politika tamamen generallerin kontrolünde. Seçilmiş Cumhurbaşkanı Pezeşkiyan ve Dışişleri Bakanı Abbas Arakçi'nin marjinalleştirildiği ve sadece iç meselelerle ilgilenmelerinin söylendiği aktarıldı. İslamabad'daki barış görüşmelerinden çekilme kararı da sivil hükümetin itirazlarına rağmen generaller tarafından alındı. Savaşın maliyetinin 300 milyar dolara ulaştığını ve yaptırımların hafifletilmesi gerektiğini savunan Pezeşkiyan'ın uyarılarının, ABD'nin deniz ablukasına öfkelenen generaller tarafından reddedildiği belirtildi.
